Nog een jaar

Sana Krasikov

Als ze weer gaat slapen, doet ze dat met dit akelige vooruitzicht en in het besef dat haar zevenendertigjarige lichaam zijn eigen voortijdige hoogtepunt nadert. Zou zo’n snel verouderingsproces komen doordat je te lang bij een oude vrouw woont? Doordat je haar infuus bijvult met suikerwater, haar optilt en haar lijf afsponst en daarmee je eigen lichaam laat samenvallen met het ritme van haar sterfproces?
Als ze niet meer kan inslapen, denkt ze aan Temuri: zijn brede, aflopende schouders, zijn onbeschroomde, opvallende vormelijkheid. Op dat soort momenten heeft ze niet het gevoel dat haar leven met hem voorbij is, maar dat het onder haar huidige leven nog steeds doorspeelt, als een lied dat zachter wordt gezet omdat mensen erdoorheen praten.